Kendi kalemimden yazdığım öyküleri sizlerle paylaşmak istiyorum bitmiş fakat hikayesini genişletip eksiklerini gidermek istediğim kısa öyküyü burada düzenleyip paylaşacağım
HASRET
Camlı balkonundan caddeyi süzerken şehir üstüne üstüne geliyordu; kaçacak yeri de yoktu. Şehir evlerinde daracık balkon modaydı. Köydeki evleri, hatırladığı kadarıyla kocamandı; geniş balkonu, geniş bahçesi vardı. En normal eş dost toplantısının sayısı en az on beş kişi olurdu. Eskileri yâd edecek, eskilerden kimse kalmamıştı. Daracık balkonda, kocaman mazinin içinde kayboldu Dilruba Hanım.
Kocası öldükten sonra maziye dalmaları sıklaşmıştı. Dört çocuğu, üç torunu vardı; evet kalabalıktı ama yalnızdı. Bir şeyleri hep eksik hissediyordu. Eskiden olsa en kötü ihtimalle alaca ineği sağarken onu sevip dertleşirdi. Şimdi tek evcil hayvanı, balkona özensiz yuva yapmış kumrulardı ama onlarla da bir muhabbeti olmuyor, sadece yem verip teselli bulmakla kalıyordu. Hem şehir hayatının alıp götürdükleri hem de yalnızlığın stresiyle seneler içinde Dilruba Hanım'ın hastalıkları iyice fazlalaşmıştı.
Dizlerini ovalarken uzun ve hiddetli bir korna sesi onu kendine getirdi. Ardından bir de avaz avaz edilen bir küfür duyunca, senelerin bile söküp atamayacağı içindeki aile terbiyesinin etkisiyle yüzünü buruşturdu; daracık balkondan salona geçmek için doğruldu. Zamane insanları anlayışsızdı; bir ihtiyara kümesten hallice şu huzuru bile çok görüyordu...
Camlı balkonundan caddeyi süzerken şehir üstüne üstüne geliyordu; kaçacak yeri de yoktu. Şehir evlerinde daracık balkon modaydı. Köydeki evleri, hatırladığı kadarıyla kocamandı; geniş balkonu, geniş bahçesi vardı. En normal eş dost toplantısının sayısı en az on beş kişi olurdu. Eskileri yâd edecek, eskilerden kimse kalmamıştı. Daracık balkonda, kocaman mazinin içinde kayboldu Dilruba Hanım.
Kocası öldükten sonra maziye dalmaları sıklaşmıştı. Dört çocuğu, üç torunu vardı; evet kalabalıktı ama yalnızdı. Bir şeyleri hep eksik hissediyordu. Eskiden olsa en kötü ihtimalle alaca ineği sağarken onu sevip dertleşirdi. Şimdi tek evcil hayvanı, balkona özensiz yuva yapmış kumrulardı ama onlarla da bir muhabbeti olmuyor, sadece yem verip teselli bulmakla kalıyordu. Hem şehir hayatının alıp götürdükleri hem de yalnızlığın stresiyle seneler içinde Dilruba Hanım'ın hastalıkları iyice fazlalaşmıştı.
Dizlerini ovalarken uzun ve hiddetli bir korna sesi onu kendine getirdi. Ardından bir de avaz avaz edilen bir küfür duyunca, senelerin bile söküp atamayacağı içindeki aile terbiyesinin etkisiyle yüzünü buruşturdu; daracık balkondan salona geçmek için doğruldu. Zamane insanları anlayışsızdı; bir ihtiyara kümesten hallice şu huzuru bile çok görüyordu...
75 yaşındaydı. 2018 senesi ne zaman gelmişti, yarım asrı nasıl devirmişti? Salon denilen ardiye kadar yere giden minik mesafede düşündü, cevap bulamadı. Uzun uzun düşünse yine cevap bulamazdı. Anlamıyordu; her şey nasıl kayıp gitmişti? Sanki iki gün sessizlik yemini etse ismini de unutacaklardı. Çünkü herkes başka başka çağırıyordu: kimi "nine", kimi "teyze", kimi "babaanne", kimi şakasına da olsa "ihtiyar"... Anlamlı "Dilruba" denmesini bile özlediğini fark etti başköşesine kurulurken.
Ev ahalisinin gelmesine az kalmıştı. Oğlu Mehmet'in yanında kalıyordu; gerçi kim emekli aylığına en çok ihtiyaç duyuyorsa o evde kalıyordu, Dilruba'yı ayıp olmasın diye misafir ediyorlardı. Kimse böyle bir şey söylememişti ama Dilruba Hanım'ın hayat tecrübesi, kafasındaki sese öyle vesvese veriyordu. Gelini göreceli iyi davranırdı ama bu iyiliğe alışmamıştı. Kendi yöresinden olmayanı garipsemek, belli yaştan sonra huyu hâline gelmişti. Kötü davranmazdı Dilruba kimseye; sadece içine kapanır, yalnızlaşırdı.
Her zamanki yerine, tekli koltuğa kurulup "Bizim zamanımızda hiç böyle şeyler yoktu." diyeceği TV programları arasında gidip geliyor, bol bol tövbe ediyordu. Baktığı ekranın kendisine bir şey anlatmasına gerek yoktu; vakit geçse yeterdi. Televizyon, kimsesizliğini giderecek modern bir arkadaştı sadece.
İç dünyası kendini alıp götürmüşken kapı açıldı. Gelini Nisa, oğlu Mehmet, torunları Lidya ve Rosa gelmişti. Bir de bu zamane isim anlayışına alışamamıştı. Ayşe, Fatma, Hafize gibi isimlerden utanılır olmuştu sanki; torunlarına değil, izlediği ecnebi dizilerinden birilerine sesleniyordu...
Ev ahalisinin gelmesine az kalmıştı. Oğlu Mehmet'in yanında kalıyordu; gerçi kim emekli aylığına en çok ihtiyaç duyuyorsa o evde kalıyordu, Dilruba'yı ayıp olmasın diye misafir ediyorlardı. Kimse böyle bir şey söylememişti ama Dilruba Hanım'ın hayat tecrübesi, kafasındaki sese öyle vesvese veriyordu. Gelini göreceli iyi davranırdı ama bu iyiliğe alışmamıştı. Kendi yöresinden olmayanı garipsemek, belli yaştan sonra huyu hâline gelmişti. Kötü davranmazdı Dilruba kimseye; sadece içine kapanır, yalnızlaşırdı.
Her zamanki yerine, tekli koltuğa kurulup "Bizim zamanımızda hiç böyle şeyler yoktu." diyeceği TV programları arasında gidip geliyor, bol bol tövbe ediyordu. Baktığı ekranın kendisine bir şey anlatmasına gerek yoktu; vakit geçse yeterdi. Televizyon, kimsesizliğini giderecek modern bir arkadaştı sadece.
İç dünyası kendini alıp götürmüşken kapı açıldı. Gelini Nisa, oğlu Mehmet, torunları Lidya ve Rosa gelmişti. Bir de bu zamane isim anlayışına alışamamıştı. Ayşe, Fatma, Hafize gibi isimlerden utanılır olmuştu sanki; torunlarına değil, izlediği ecnebi dizilerinden birilerine sesleniyordu...
Torunları coşkuyla "Babaanne!" diyerek koşup sarıldılar. Ne kadar ömrünün kaldığını bilmediği dünyada, torunları ona kendini genç hissettiriyordu. İsimlerine pek dili dönmediğinden "Akça pakça yavrularım", deyip aynı coşkuyla sarılıp öptü torunlarını. Gelini ve oğlu, "Anne naber, nasılsın, neler yaptın?" dedi. Yüzünü buruşturup "Aleykümselam." dedi. "Naber"miş... Sanki ufakken bir eve toplanıp ufacık siyah beyaz televizyonda izledikleri ne idüğü belirsiz aileler gibi. Dilruba bir de bu dönüşüme ayak uyduramamıştı; haremlik selamlık da kalmamıştı.
Oğlu Mehmet, "Anne, niye suratın asık yine? Bak, dışarıdan burger aldık; senin için değişiklik olur." dedi. Gelini Nisa, "Anne, makineyi açmadın mı?" diye sordu. Kendisine böyle bir görev verilmişti, bir de çamaşırları asması istenmişti. Dünya hâli, unutmuştu. "Unutuverdim kızım, dur hallederim şimdi." dedi fakat gelini kızgın bir vücut dili ifadesiyle fısır fısır söyleniyordu: "Tüm gün yorul, bir de bunlarla uğraş..." Tekrardan "Unuttum", demek istedi ama anlaşılmayacağını biliyordu. Yaşlılığını, içindeki fırtınayı anlatamıyordu.
Kendini fazlalık hissettiren bu söylenmeden sonra sofra yerine başköşesine oturdu. Torunları annelerinin etrafında "Burger!" diye dönüyordu. Nisa imalı imalı, "Makinenin işi olmasa yiyip kalkmıştık; sofraya geçin, geliyorum." dedi.
O sırada lavabodan çıkan Mehmet, evin içindeki zemheri soğuğunu sezmiş; sessizce gözlemleyerek olan biteni anlamlandırmaya çalışıyordu. "Ne oldu?" diye sorsa işin ucu kendisine dokunacaktı. Orta yolu bulmayı annesinin huzurunun kaçmasına tercih etmişti. Dilruba'nın iştahı kalmamıştı ama sofraya oturması gerekti; tercih şansı pek yoktu...
Oğlu Mehmet, "Anne, niye suratın asık yine? Bak, dışarıdan burger aldık; senin için değişiklik olur." dedi. Gelini Nisa, "Anne, makineyi açmadın mı?" diye sordu. Kendisine böyle bir görev verilmişti, bir de çamaşırları asması istenmişti. Dünya hâli, unutmuştu. "Unutuverdim kızım, dur hallederim şimdi." dedi fakat gelini kızgın bir vücut dili ifadesiyle fısır fısır söyleniyordu: "Tüm gün yorul, bir de bunlarla uğraş..." Tekrardan "Unuttum", demek istedi ama anlaşılmayacağını biliyordu. Yaşlılığını, içindeki fırtınayı anlatamıyordu.
Kendini fazlalık hissettiren bu söylenmeden sonra sofra yerine başköşesine oturdu. Torunları annelerinin etrafında "Burger!" diye dönüyordu. Nisa imalı imalı, "Makinenin işi olmasa yiyip kalkmıştık; sofraya geçin, geliyorum." dedi.
O sırada lavabodan çıkan Mehmet, evin içindeki zemheri soğuğunu sezmiş; sessizce gözlemleyerek olan biteni anlamlandırmaya çalışıyordu. "Ne oldu?" diye sorsa işin ucu kendisine dokunacaktı. Orta yolu bulmayı annesinin huzurunun kaçmasına tercih etmişti. Dilruba'nın iştahı kalmamıştı ama sofraya oturması gerekti; tercih şansı pek yoktu...
Yanlış birkaç kelime huzuruna kurşun sıkardı. Bu yüzden her şeyden bihabermiş gibi çocukları sofraya oturtan oğlu, "Hadi anne, gel." dedi. Dilruba gönülsüz de olsa sofraya oturdu. Gelinin iyiliği böyleydi işte; huzur kaçırır ama dövmez etmez, iyi günündeyse yıkanmasına bile yardım ederdi. Hep izlediği televizyon programlarında dövülüp sefalet içinde bırakılan insanları anımsar, "Gelinim çok iyi," derdi; avuturdu kendini. Kocası olmayıp oğlu da arka çıkmayınca ne yapabilirdi? Diğer evlatlarına gitme sırası gelene kadar katlanırdı. Sofraya oturunca paketin üzerindeki fiyat gözüne ilişti; beş altı parça şeye bin lira vermişlerdi. İstemsizce, "Tüh tüh tüh!" dedi. Ne olduğunu sordular. Eğer ki gerçeği söylese huzur kaçıran ilan edilip kötü kadın olacaktı. "Yaşlılık... Dizlerim ağrır oldu iyice." dedi. Oğlu Mehmet, "Hastane randevusu alırız, Nisa seni götürür." deyince Nisa kaşları çatık Mehmet'e bakarak, "Bu aralar yoğunum ama bakarız." dedi.
Bir kere daha hayıflandı Dilruba, yine içine doğru döndü. Eskiden birinin bir derdi olsa, köy her şeyi imece usulü hallederdi. Birinin ayağı takılsa köyün kuşuna bile dert olurdu. Torunları, gelini ve oğlu hararetli bir şekilde konuşuyordu. Dilruba'yı da dâhil ediyorlardı. Dilruba anlamış gibi, "He, evet, hayır," diyordu ama hayal âlemine dalmış, orada eski anılarıyla konuşuyordu. Torunu Rosa'nın kendisine sokulup, "Babaanne, bu gece bizim odamızda yatsana." demesiyle gerçekliğe döndü. "Yatarım tabii ak yavrularım, masal okurum size, koynumda yatırırım." diyerek torununun saçlarını sevdi...
Bir kere daha hayıflandı Dilruba, yine içine doğru döndü. Eskiden birinin bir derdi olsa, köy her şeyi imece usulü hallederdi. Birinin ayağı takılsa köyün kuşuna bile dert olurdu. Torunları, gelini ve oğlu hararetli bir şekilde konuşuyordu. Dilruba'yı da dâhil ediyorlardı. Dilruba anlamış gibi, "He, evet, hayır," diyordu ama hayal âlemine dalmış, orada eski anılarıyla konuşuyordu. Torunu Rosa'nın kendisine sokulup, "Babaanne, bu gece bizim odamızda yatsana." demesiyle gerçekliğe döndü. "Yatarım tabii ak yavrularım, masal okurum size, koynumda yatırırım." diyerek torununun saçlarını sevdi...
Gelini, "Çocuklar bu aralar çok sıçrayarak uyanıyorlar, psikologdan randevu aldık. Çocuklara masal diye inli cinli şeyler anlatma anne." diyerek ültimatom verdi. Dilruba, "Yok kızım, niye anlatayım? Bu çocuklar hem dua öğrenmedi daha, korkarlar tabii." dedi. Mehmet, "Anne, buradayken öğretirsin." deyip sevimlilik yaptı. Gelin kız, oğlunu çok bastırmıştı; Dilruba oğlunu tanıyamaz olmuştu. Gelinin kendisine karşı olan tavrını görüyordu elbet ama bir denge politikası yoktu.
Dilruba, ahalinin içinde durmanın daha çok huzurunu kaçıracağını anladığından, "Ben akşamı kılayım, sonra nafile namazları kılıp yatana kadar tespih çekerim." diyerek odasına doğru yol aldı. Kendisini anlayan tek şey, babasının dağılan tespihlerden toplayıp Dilruba'nın ilk namazından sonra kendisine hediye ettiği tespihti. Birçok şeyi unutsa da babasının tespihi hediye ettiği zamanı asla unutmuyordu. Tespih avuçlarındayken hafızası ve yaşlı bedeni canlanıyor, aynı çocuksulukla tebessüm ediyordu. Rengârenk, farklı materyallerden yapılma bu tespih çocukken çok hoşuna giderdi, elinden düşürmezdi. Yaşı ne kadar ilerlerse ilerlesin, tespih elindeyken hep çocuktu. Zaman geçtikçe, geçmişle arasında bağ kalan tek şey o oldu...
Dilruba, ahalinin içinde durmanın daha çok huzurunu kaçıracağını anladığından, "Ben akşamı kılayım, sonra nafile namazları kılıp yatana kadar tespih çekerim." diyerek odasına doğru yol aldı. Kendisini anlayan tek şey, babasının dağılan tespihlerden toplayıp Dilruba'nın ilk namazından sonra kendisine hediye ettiği tespihti. Birçok şeyi unutsa da babasının tespihi hediye ettiği zamanı asla unutmuyordu. Tespih avuçlarındayken hafızası ve yaşlı bedeni canlanıyor, aynı çocuksulukla tebessüm ediyordu. Rengârenk, farklı materyallerden yapılma bu tespih çocukken çok hoşuna giderdi, elinden düşürmezdi. Yaşı ne kadar ilerlerse ilerlesin, tespih elindeyken hep çocuktu. Zaman geçtikçe, geçmişle arasında bağ kalan tek şey o oldu...
Akça yavruları gözlerini ovuşturup uykulu bir ağızla, "Babaanne, uyku..." diye kapıyı açtılar. Tespihini bırakmadan torunlarının odasına doğru yola koyuldu. Koridorda gelini önünü kesti. "Aman diyeyim anne. İn, cin, peri... Sakın bunlardan anlatma. Bak gözünü seveyim. Çocukların dersi de zaten iyi değil. Bir de psikolojisini bozma." Dilruba, "Aman kızım, sanki in cin benim peşimde. Hem ben de korkarım öyle şeyden. İkide bir bunları deyip duruyorsun bana..." Başını öne eğdi, kısık sesle ekledi: "Sen eskiden bana karşı daha iyiydin. Son zamanlarda biraz daha sanki..." Bunu söylerken mahcup olmuştu Dilruba. Bir şeylerin değişmesini istemişti. Anlaşılmak... Olumlu bir şeyler bekliyordu ama gelini, "Aman anne, çocukları düşündüm diye kötü mü olduk şimdi?" diyerek kaynanasının yüzüne bile bakmadan odasına gitti...
Bu seferki Dilruba'ya ağır gelmişti. "Hep olumlu düşünmek istedim, iyi niyetli olmak..." diye geçirdi içinden ama bu sefer iyi bir şey göremiyordu. Ağırlaşmıştı. Bu ağırlıkla, kaldıramadığı hüznüyle beraber torunlarının odasına girdi. Bugün tek huzuru buydu. Duvarlar farklıydı, ev farklıydı. Gidenler eskiydi, gelenler gidenin yerini doldurmuyordu. Ama torunlarının yanında yatmak, hep o köydeymiş gibi hissettiriyordu. Torunları "Babaanne, masal!" diye tutturdu. Son yaşananlardan sonra Keloğlan bile anlatmazdı. "Siz uyuyun yavrucuklarım, sonra anlatırım. Siz uyuyana kadar ben uyumam." dedi. Torunları herhangi bir konuda ısrar edecek durumda değillerdi; onlar uykuya dalarken tespihini çekmeye devam etti.
Uyuduklarından emin olunca torunlarının başında sıra sıra, gizli gizli duasını edip üç kere "Hasbünallahu ve ni'mel vekil" diye tekrar etti. Bunu annesinden öğrenmişti; kâbus görene, nazar olana üç kere okunur, üç kere tekrar edilir, okunan kişi suya üfletilirdi. Torunlarına bu kadar detayı yaptırmadı, onlar daha sabiydi; niyet etmek yeterdi. Torunu Rosa'yı biraz daha sıkıntılı görünce bir kere daha okumak istedi. "Hasbünallahu ve ni'mel vekil"in ikincisini okurken Rosa çığlık atarak kalktı. Yavrucak, hafif loş ışıkta kısık sesli dua okuyan babaannesini kim bilir neye benzetmişti...
Uyuduklarından emin olunca torunlarının başında sıra sıra, gizli gizli duasını edip üç kere "Hasbünallahu ve ni'mel vekil" diye tekrar etti. Bunu annesinden öğrenmişti; kâbus görene, nazar olana üç kere okunur, üç kere tekrar edilir, okunan kişi suya üfletilirdi. Torunlarına bu kadar detayı yaptırmadı, onlar daha sabiydi; niyet etmek yeterdi. Torunu Rosa'yı biraz daha sıkıntılı görünce bir kere daha okumak istedi. "Hasbünallahu ve ni'mel vekil"in ikincisini okurken Rosa çığlık atarak kalktı. Yavrucak, hafif loş ışıkta kısık sesli dua okuyan babaannesini kim bilir neye benzetmişti...
Sese ev ahalisi uyandı. Anlamadan dinlemeden gelini, çocukları kucaklarken "Anne, ben sana ne dedim, yaptığın iş mi?" diye bağırdı. Dilruba oğlundan medet umdu. "Mehmet, yavrum..." dedi ama oğlu sözünü kesti: "Anne, ne diyeyim yani, o kadar uyarmış bir de seni Nisa!" diyerek ikinci bir cümleye izin vermedi.
Gözleri doldu, göğsü ağırlaştı. Çocuk gibi dudakları büzüldü, sesler uğultulu geliyordu. Odasından başka kaçacak yeri yoktu. Kafasını yastığa koydu; koca kadın, annesine sarılmak istemişti. Yalnızlığı ve kimsesizliği, ihtiyarlığı, annesinin ve babasının ölümünü uzun bir süreden sonra ilk defa kalbinin en ücra köşelerine kadar hissediyordu. Kaçıp gitse ahiretlik dostu da dünyadan göçmüştü; koca dünyada kimsesi yoktu, sadece babasının rengârenk tespihi vardı elinde. Yaşananlar ve yalnızlık düşüncesiyle "Anne..." diyerek hisli hisli, kısık sesle ağlamaya başladı. Tespihi iki eliyle fazla sıktığından dağılmasına sebep oldu. Neredeyse kendisiyle yarım asır yoldaş olan tespih dağılmıştı. Dilruba'nın da hayat boncukları dağılıyordu, üst üste fazla gelmişti her şey. Nefesi yavaş yavaş dinginleşti, kalbi son görevlerini yerine getiriyordu. Dilruba derin bir uykuya daldı.
Gözünü açtığında burukluğu gitmemişti. Ama soğukluk hissediyordu, dünya kaygısı da yoktu artık içinde. Bir süre odasında bekledi. Utana sıkıla doğrulup odasından çıkmak için kapıya yöneldi. Kimsenin sesi gelmiyordu. Kapıyı açarken odaya aydınlık doluyordu. Garipsedi, duraksadı. Çekingenlikle kapının ucundan baka baka araladı; sanki 3. katta bir oda kapısı değil, köy evinin dış kapısı açılıyordu. "Tövbe tövbe!" dedi. Kapıyı ürkekçe açtı; burnunun dibinde alaca ineğin burnunu görünce çığlığı bastı, aklı uçtu yerinden!..
Gözleri doldu, göğsü ağırlaştı. Çocuk gibi dudakları büzüldü, sesler uğultulu geliyordu. Odasından başka kaçacak yeri yoktu. Kafasını yastığa koydu; koca kadın, annesine sarılmak istemişti. Yalnızlığı ve kimsesizliği, ihtiyarlığı, annesinin ve babasının ölümünü uzun bir süreden sonra ilk defa kalbinin en ücra köşelerine kadar hissediyordu. Kaçıp gitse ahiretlik dostu da dünyadan göçmüştü; koca dünyada kimsesi yoktu, sadece babasının rengârenk tespihi vardı elinde. Yaşananlar ve yalnızlık düşüncesiyle "Anne..." diyerek hisli hisli, kısık sesle ağlamaya başladı. Tespihi iki eliyle fazla sıktığından dağılmasına sebep oldu. Neredeyse kendisiyle yarım asır yoldaş olan tespih dağılmıştı. Dilruba'nın da hayat boncukları dağılıyordu, üst üste fazla gelmişti her şey. Nefesi yavaş yavaş dinginleşti, kalbi son görevlerini yerine getiriyordu. Dilruba derin bir uykuya daldı.
Gözünü açtığında burukluğu gitmemişti. Ama soğukluk hissediyordu, dünya kaygısı da yoktu artık içinde. Bir süre odasında bekledi. Utana sıkıla doğrulup odasından çıkmak için kapıya yöneldi. Kimsenin sesi gelmiyordu. Kapıyı açarken odaya aydınlık doluyordu. Garipsedi, duraksadı. Çekingenlikle kapının ucundan baka baka araladı; sanki 3. katta bir oda kapısı değil, köy evinin dış kapısı açılıyordu. "Tövbe tövbe!" dedi. Kapıyı ürkekçe açtı; burnunun dibinde alaca ineğin burnunu görünce çığlığı bastı, aklı uçtu yerinden!..
Belki severek oluyanı vardır bu yüzden dip not düşeyim asıl düzenlemek istediğim kısımlar buradan sonra olduğundan ötürü devamının gelmesi bir tık uzun sürebilir
entry girebilmek için üye girişi yapmalısınız.
Üye değil misiniz? hemen kayıt olun.