sabahın o kimseye ait olmayan saatlerinde anka kuşuna binip göğe karıştı.
bundan daha iyi bi final düşünemiyorum. neticede küllerinden doğan bi kuşum var, kimse benimle derinlik yarışına girmesin. fransız varoluşçuluğunun bitmek bilmeyen iç sıkıntısı çeken dalyaraklar da gelsin ankamın bokunu yesin. varoluş sancısıymış peh...
Beckett aşkım tam benim duygu ve düşüncelerimi yazmış yıllar öncesinde. Tekrar tekrar okur, aynı his ile üzülürüm şu satırlara:
''Nereye giderdim, gidebilseydim eğer, kim olurdum, varolabilseydim eğer, ne derdim, bir sesim olsaydı eğer, kim konuşuyor böyle, ben olduğumu söyleyerek.
...
Onun için benim olmadığımı görmek, yeterli olmalı, ama değil, orada olmamı istiyor, bir biçime ve bir dünyaya sahip, onun gibi, ona karşın, her şey olan benim, hiçbir şey olan o.
...
Görünen o ki sözün olduğu yerde bir yaşam kesinlenebilir, bir öyküye gerek yok hiç, bir öykü zorunlu değil, yaşam yeterli yalnız başına, yaptığım bir yanlıştı bu, birçok yanlıştan biriydi, yani yaşam kendi başına yeterliyken kendime bir öykü aramam yanlıştı diyorum.
...
Önemli olan dünyada olması insanın, yeryüzündeki varlığının yanında duruş nedir ki? Soluk alıp vermek zorunlu yalnızca, avarelik edilmese de olur, arkadaşlık edilmese de, açıkça itiraf etmek koşuluyla kendinizi ölmüş bile sayabilirsiniz, daha özgürlüklere açık bir düzen düşleyebilir misiniz, bilmiyorum, ben düşleyemiyorum.
...
Evet, şu anki gibi öyle anlar oluyor ki ben elimden bir şeyler gelebileceğini duyumsuyorum yeniden. Sonra eskiye dönüyorum, canlılığım yitiyor, uzaklaşıyorum yeniden, yeni bir uzak öyküyle, kendimi uzakta bekliyorum öyküm başlasın diye, bitsin diye, bu ses benim olamaz bir daha. Gidebilsem eğer oraya giderdim işte, varolabilseydim eğer orada olurdum işte.''